Προϊστορική ταφή αποκαλύπτει άνθρωπο να φροντίζει άρρωστο κουτάβι του πριν 14,000 χρόνια

To 1914 κάποιοι εργάτες στην Γερμανία , κατά την διάρκεια εκσκαφών έκαναν μια αναπάντεχη ανακάλυψη, όταν έφεραν τυχαία στην επιφάνεια κάτι που έμοιαζε με αρχαίο τάφο. Αφού αρχικά ενημέρωσαν την αστυνομία και αποδείχτηκε πως δεν πρόκειται για κάποιο έγκλημα όπως αρχικά είχαν υποψιαστεί, ήρθε η σειρά των αρχαιολόγων να επισκεφτούν το σημείο.

Οι αρχαιολόγοι ήταν προετοιμασμένοι να αντικρίσουν έναν αρχαίο ρωμαϊκό τάφο, κάτι ιδιαίτερα κοινό και πιθανό για την περιοχή, όμως μετά από προσεκτική παρατήρηση, σύντομα διαπίστωσαν πώς είχαν μπροστά τους ένα αναπάντεχο εύρημα μιας πολύ μακρινής και προγενέστερης περιόδου, της ύστερης εποχής των πάγων 14.000 χρόνια πριν! Τόσο παλιά δηλαδή που μόλις που είχαν αρχίσει να λιώνουν οι πάγοι και να ζεσταίνει το κλίμα στον πλανήτη.

Αφού έγινε η συλλογή των σκελετών και μετά από προσεκτική μελέτη τους, διαπιστώθηκε πως ήταν ένας κοινός τάφος στον οποίο βρίσκονταν ένας άντρας, μια γυναίκα και ένας σκελετός που αρχικά η εκτίμηση ήταν πως επρόκειτο για σκελετό ενός λύκου, αλλά τελικά όπως αποδείχτηκε ήταν ένας σκύλος. Πρόκειται για μια από τις παλαιότερες ταφές με σκύλο που έχουν ανακαλυφθεί στον κόσμο και μας δείχνει πως ο άνθρωπος είχε ήδη τόσο καλές σχέσεις με τον σκύλο που τον συμπεριλάμβανε μαζί του στην ταφή 14.000 χρόνια πριν.

Αναπαράσταση του προϊστορικού σκύλου


Από αναπαράσταση που έγινε από τον σκελετό του σκύλου, προκύπτει πως έμοιαζε ιδιαίτερα στα σημερινά σκυλιά Χάσκι . Όμως τα ευρήματα δεν σταματάνε εκεί. Με το πέρασμα των χρόνων και καθώς η τεχνολογία μας βελτιώνεται, οι ερευνητές κατάφεραν και έβγαλαν με τα ίδια ευρήματα ακόμα περισσότερα συμπεράσματα.

Από τα πιο σημαντικά είναι πως ο σκύλος που ήταν πολύ νέος στην ηλικία - μόλις 7 μηνών - και μετά από ανάλυση που έγινε στα δόντια του φάνηκε πως έπασχε από μια θανατηφόρα λοίμωξη σκύλων (morbillivirus - canine distemper). Η ασθένεια αυτή, όπως επιβεβαιώθηκε και από τα ευρήματα στα δόντια του σκύλο, έχει 3 φάσεις και 90% θνησιμότητα για τους σκύλους. Το γεγονός ότι ο σκύλος πέρασε και από τις 3 φάσεις της ασθένειας πριν πεθάνει, μας δείχνει πως καθότι ήταν σίγουρα ανίκανος να φροντίσει τον εαυτό του και να επιβιώσει χωρίς φροντίδα, οι άνθρωποι που ζούσαν μαζί του τον φρόντιζαν όπως μπορούσαν ώστε να επιβιώσει. Του έδιναν νερό και τον τάϊζαν καθώς ήταν ανήμπορο βάση των συμπτωμάτων της ασθένειας για τουλάχιστον επί τρείς βδομάδες πριν δυστυχώς πεθάνει. Τον φρόντιζαν δηλαδή παρά το γεγονός ότι τους ήταν παραγωγικά μη χρήσιμος στην δύσκολη καθημερινότητα τους.

Το γεγονός ότι η ταφή του ήταν κοινή με ανθρώπους - πιθανόν της ευρύτερης οικογένειας, μας υπογραμμίζει ακόμα περισσότερο πως ο άνθρωπος με το σκύλο έχει ένα μοναδικό δεσμό που πάει πίσω πολλές χιλιάδες χρόνια τόσο ισχυρό που τον αναγνώριζε σαν κάτι πολύ παραπάνω από ένα απλό εργαλείο, ο σκύλος δεν είναι μόνο ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, αλλά όπως αποδεικνύεται ήταν και ο καλύτερος φίλος του προϊστορικού ανθρώπου!

Αναφορές
Street, M., ‘Ein Wiedersehen mit dem Hund von Bonn-Oberkassel’, Bonner zoologische Beiträge
Trinkaus, E. and Lacy, S.A., ‚Die Menschen von Oberkassel‘, Eiszeitjäger. Leben im

Post a Comment

0 Comments